Dag Hans....

En weer is er iemand veel te vroeg heengegaan die ik vanaf het begin van mijn journalistieke carrière ken: Hans van Wieren.

Belevenis
Ervaringen

In 1987 zette ik mijn eerste schreden bij RTV Oost en toen was hij er ook al. Paardensportverslaggever. En hockeyman.

De blik ging onmiddellijk op standje chagrijnig als een interview met Jos Lansink, toen absolute wereldtop, moest worden ingekort. Om nog maar te zwijgen van zijn gemoed als een nieuwtje van de knollen (zo noemden wij zijn grote liefhebberij plagend) ergens anders opdook.

Perfectionist

Zijn hang naar perfectie werkte vaak tegen hem. Als chef-sport vrat hij zich op bij fouten van anderen of desinteresse (in zijn ogen) van de leiding in sportuitzendingen.

Als presentator was hij beter op zijn plaats. Daar kon hij zijn onmetelijke gedrevenheid uitstekend kwijt. Ik was inmiddels uitgevlogen naar Hilversum. Heel af en toe spraken we elkaar.

Een vriendelijke groet en altijd dat ongebreidelde fanatisme van hem bij zo’n toevallige ontmoeting. Ik hoorde van zijn afnemende gezondheid en heb hem, nadat ik dit jaar terugkeerde in Hengelo, niet meer gesproken.

Kyo Teusink, Gerhard Nijboer, Rob Vorkink, Jan Biesemaat en nu Hans van Wieren. Het wordt een levendige redactie met mijn oud-collega’s en leermeesters daarboven.

Het RTV Oost-voetbalteam in vervlogen tijden. Staand, tweede van rechts en mooi zongekleurd: Hans van Wieren.

Belevenissen tags: