Busje komt zo

Busje komt zo

Het ging over werk. “Wat moet je morgen doen?”, vroeg ik. Hij schildert al jaren voor een groot bedrijf. “In het busje naar Tilburg”, antwoordde hij.
Ik, een beetje cynisch: “Een voordeur lakken zeker”. Serieus antwoordde hij: “Had ook zomaar gekund. Doen we wel vaker, onderhoud. En dan kan het zijn dat je voor een deur of raam de hele dag onderweg bent.”
Een paar dagen later wandel ik door Goor. Gesprekje met een bekende, een monteur. Zelfde teneur. “Laatst nog in Maastricht geweest. Moest ik alleen 2 bouten aandraaien.”

Verspilling

Ik kwam erover aan het nadenken. Als iets verspilling van mankracht, tijd en kapitaal is…. Om over de milieu-gevolgen, van het uren over de snelwegen knorrende busje, nog maar te zwijgen.
Ik zie mezelf al zitten voor zo’n manager die me met zo’n opdracht op pad stuurt. Kan je beloven dat de voordeur in Tilburg eruit komt te zien als een hele slechte Picasso en dat het apparaat in Maastricht ineens een abstract kunstwerk is.”Busje komt zo, stap d’r lekker zelf in”.

Geen haar beter

Stoere praat natuurlijk. Ik was zelf geen haar beter. Meer dan twintig jaar op en neer gependeld tussen Goor en Hilversum voor de NOS. Ook live-uitzendingen gedraaid waarvan ik dacht: “moet ik hier nu 2,5 uur voor in de auto zitten?”
Als ik deze dagen de verkeersinformatie zie, denk ik vanachter mijn thuisbureau maar één ding: “Godzijdank!”

‍